Çeşitli sanal platformlarda seslerini duyurmaya çalışan insanların eylemden ne anladıklarını imza kampanyaları, facebook grupları gibi oluşumlarda bir tıkla toplumsal sorumluluklarını üzerinden atarak neredeyse aktivist konumuna yerleşmeleri ile sağladıkları tatmin hissinden veya sözlük tipi alanlarda salt tartışmalarda kırık dökük dil içerisinde debelenmelerinden, internet bağlantıları koptuğunda an ki hallerini tweetleyememeleri neticesindeki eksiklik, geri kalmışlık hissiyatından…vs. gibi benzer örneklerden okuyabiliyoruz.

Özellikle internet ortamındaki sanal karakter yaratılan alanlarda aslını maskelemeye yarayan kullanıcı isimleri ile şekil verilen karakterler seyyal seciyeli bir kimlik yaratırken konsensusa dayalı, kamusalcı, ortak, derli toplu bir dilin kurulmasını engelliyor. Zira uzlaşmayı teşvik edecek gündelik pratiklerden ari bir karaktere sahip olunuyor. Sanal ortamlara salt kendilerini dinlemeye gelen insanlardan oluşan, kendi dünyalarını ve anlam dizgelerini açığa koyan bir uygulamadan ortak, bir arada yapılacak bir şeyin, uzlaşının olamayacağı da bu doğrultuda sanırım açıktır, nettir.

Bir merkezden çevreye, parçalara dağılan merkeziyetçi medyanın yerini bu tip merkezsiz; tekten çok’a değil çoktan çok’a yayın/yayım yapan mikro-medyaların alması görece daha iyi tabii. Fakat insanların söylemden eyleme geçmeleri yönünde bir kanal açarsak, oradaki potansiyeli pratik hayata, eyleme akıtacak hareketin uğraşısında olursak sanırım salih bir uğraş içerisine girmiş oluruz. sdfk sol için söylüyorum tabii, sağ’ın öyle bir sıkıntısı yok zira. Çok harbici ağabeyler hepsi; Hürmet ederim.

Şikâyet, Oz Shelach‘ın “Mesire Yerleri: Paramparça Bir Roman” kitabındaki öykülerden sadece biri:

“Rus mahallesindeki bir barın sahibi müşterilerinden geceleri içeri sızan seslerin içki içerken keyiflerini kaçırdığı konusunda şikâyetler alıyordu. Polise çok sayıda mektup göndermiş, huzursuz edici olduğunu söylediği bu seslerin sokağın karşı tarafındaki bu hapishaneden geldiğini, karakolun derinlerindeki -karakolun dört kimine göre altı kat altındaki- sorgu odalarından yukarı çıkıp sokak seviyesindeki barına kadar ulaştığını belirtmişti. Hatta derdini anlatabilmek için kalkıp karakolu bizzat ziyaret etti, ama sesler kesilmedi. Sonunda bar sahibinin daha sessiz saatlerde barında çalan müziğin sesini açmaktan başka çaresi kalmadı. İşitmesi zayıfladı.”

Shelach’ın “Kısa Bir Öykü” adlı diğer bir diğer öyküsündeki karakterlerinden, İbrani Üniversitesi’nde verdiği derslerde edebiyat eleştirileri de yapan Fransızca profesörü şöyle diyor: “Roman diye bir şey yok artık… Uzun, düzenli metinler 19. yüzyıl raflarına aitler. Bugün yalnızca kısa öyküler var.”

“Kudüs’te Tel Avivliler” de şöyle buyrun:

Bütün Kudüslüler yabancıların yüzlerinde endişeli, kaybolmuş ifadeler görmeye; genelde bir çiftin ya da daha kalabalık bir grubun, arabalarının penceresinden dışarıyı gözlerken “Buradan nasıl çıkabiliriz” diye sormasına alışıktır. Bu insanlar kendi neşeli, güvenli kentlerini özlerler; orada, sanki bir baloncuğun içindeymiş gibi aslında nerede olduklarını unutuabilirler, orada Ortodoks Yahudiler hadlerini bilir, Araplar boyun eğip restoranlarda bulaşık yıkarlar. Bütün arka sokaklarda, kıvrılarak giden daha geniş caddelerde ve kentimizin dağ yamaçlarını inanılmaz dik açılarla kesen, yakınlarda buldozerlerin açtığı ekspres yollarda rahat rahat yolunu bulabilen bizler, labirentte tutsak kalma duygusunun Kudüs’ün temeli olduğunu, hatta özü olduğunu biliriz. Bu yüzden de Tel Avivlileri daha daha içerilere, kentin bağrına doğru yönlendiririz.

Yazan ile okuyan arasında kurulan dinleme sürecinde “okuyan”ı Kudüs’te Tel Avivliler öyküsündeki Tel Avivlilere benzetebiliriz sanırım. Kudüs’e giden yol boyunca insanların geçmişin üzerine diktiği ağaçların görevlerini yerine getirip sırayı müteşebbis yatırımcıların alması gibi (Kudüs’e Giden Yol) Kudüs’teki Tel Avivliler‘de kentin içlerine ne kadar yol alsalarda anlık bir tekinsizlik veya mesirelik bir yeri gezip görmeleri gibi bir eksiklikle anlam kazanıyor sadece. Yörede patlayan bombalardan ailelerinden bir yakınının zarar görüp görmediğini öğrenmek ile yetinen ve sadece alışkanlık pekiştiren pratiklerle dolu bir coğrafyada yabancıların dinleme serüveni ya Bir Akşamüstü oluyor ya bir Alışkanlık ya da bir Şikâyet. Her ihtimalde “işitmemiz zayıflıyor” ve “alışkanlıklarımız pekişiyor”.

Galiba en iyisi “yazı yazmasının en gerçek ve en derin motivasyonu kadınları yatağa atmak olan Kudüslü orta karar bir gazetecinin bu dilin emperyalist güçlere hizmet etmek ve cinayete teşvik etmek için inşa edildiğini öne sürerek İbranice yazmayı bıraktıktan sonra bildiği bütün öteki dillerin de bu denli ya da daha beter kirlenmiş olduklarını öne sürerek yazı yazmayı tümden bırakması gibi zaman öldürmeye, İbranice deyişle zaman yakmaya vermek kendini.

bir arkadaşımın yine bir arkadaşının friendfeed’de paylaştığı linke yaptığı yorum sonrası gördüm bu haberi de. artık ne kadarı yalan ne kadarı doğru bilemiyorum ama haberden ziyade altındaki yorumların şaka mahiyetli yazıldığını hayal etmek istiyorum ben:

                                                                 OLMAZ OLSUN BÖYLE BOT

Son dönemde yoğun olarak rağbet gören ve Ugg adıyla bilinen botların fok kürkünden yapıldığı anlaşıldı. Genç kızlar arasında oldukça popüler bir ayakkabı modeli olan ve satış rekorları kıran Ugg’lar masum Kanada Foklarının kutup şartlarında koruma sağlayan kalın kürklerinden üretiliyor. Avcılar her yıl fok sürülerinin konakladıkları yerleri tespit edip bu savunmasız canlılara buz kırıcı özelliği olan gemilerle yaklaşıyor. Kürklerin zarar görmemesi için zalim avcılar yavru fokları ellerindeki sopalarla başlarına vurarak öldürüyor.

 Önceki yıllarda fok derisinden üretilen botlara rağbet olmaması nedeniyle fok nüfusunda bir artış gözlenmişti. Bu sezon Ugg botların moda olması avcıları yine sevimli foklar için büyük bir tehdit haline getirdi. Katliam artarak devam ediyor. 1 çift Ugg bot üretmek için 4 yavru fok katlediliyor.

Kutup dairesi doğal hayatı koruma derneği başkanı Samuel Greenpeas’in açıkladığı rakamlara göre Ugg botların sorumsuzca satın alınması Kanada Fokunun soyunun tükenmesine sebep olabilir. Çevre örgütlerinin yoğun kamuoyu oluşturma çabaları neticesinde bazı gelişmiş ülkelerde fok kürkünden üretilen Ugg satışı yasaklandı. Türkiyede son zamanda görülen Ugg bolluğunun avrupa ülkelerinde satış yapamayan üreticilerin herhangi bir yasal düzenleme yapmamış olan ülkelere yönelmesinden kaynaklandığı tahmin ediliyor.

Yorumlar:

Bu Kadar : Posted Kasım 18, 2009 at 8:52 PM

bu kadar yalan olmaz, onların kuzuların tüylerinden yapıldığını herkes biliyor, bakın derisinden bile değil tüyünden, hani üstünde beyaz beyaz, kessen bile acı vermeyen şeyler. sizde haber sitesiyseniz yazık.

yaşar gölgeli: Posted Kasım 18, 2009 at 8:53 PM

ugg botlar kuzu derisi ve yününden imal edilmektedir. bir zahmet orijinal sitesine göz atsaydınız kolaylıkla bulabilecektiniz bu bilgiyi.

Mahmut Canatan

Posted Kasım 18, 2009 at 10:07 PM

Ben bursa ayakkabıcılar çarşısında ayakkabıcılık yapan bir esnafım. Bu haberi okuduktan sonra artık ug bot satmamaya karar verdim. Zaten şüpheleniyordum, derisi kuzu derisine benzemiyor, imtasyon zannediyordum ama değilmiş. Yeni parti kolileri açtığımızda çürümüş balık kokusu geliyordu. Yalan diyen arkadaşlar bunu açıklasın bakalım.

Bu Kadar

Posted Kasım 18, 2009 at 11:36 PM

senin botların yanında balıkta getirmişlerdir aynı gemi ile, ondandır merak etme, sirkeli su kaynat balık kokusu geçer.

Şivan

Posted Kasım 19, 2009 at 12:44 PM

Mahmut bırak bu işleri.Bir kere sen ugg satamassın kardeşim. Satsan bile ancak çakmasını satarsın.Ugg botlarını satma hakkı sadece deriden firmasına ait. Diğerleri çakma. yeme bizi.

Mahmut Canatan

Posted Kasım 19, 2009 at 1:59 PM

Nasıl satamam? Bal gibi de satıyordum, bu haberi görünce vazgeçtim. Elimdeki parti bitsin bir daha almıyorum. Savunmasız fokların vebali kalmasın üstümde. Ug giyen de giydiren de zalımdır benim gözümde. Allahtan korkun.

anlayaman

Posted Kasım 19, 2009 at 6:00 PM

esas vahşet, tembel fokların okyanus yerine bembeyaz karlara/buzullara pislemesidir. yaşasın ugg, kahrolsun foklar!

gamsız

Posted Kasım 22, 2009 at 12:11 AM

hayvanlar biz insanların ihtiyaçlarını karşılamak için varlar. tabi ki öldürüp etlerinden derilerinden faydalanacağız. vahşet değil bu. doğanın kanunu bu.

peony

Posted Kasım 23, 2009 at 7:13 PM

ugg botların kuzu yününden yapıldğı herkesçe biliniyor.ayrıca bunu geçtim fok olsa ne yazar? şuana kadar giydiğimiz hangi ayakkabı hayvanlarn derilernden yda tüylernden yapılmıyo ki? yada kullandığımız çantanlar…
bunlarn çoğunda yılan deriside kullanılıyo foklar sadece sevimli oldukları için mi onlara acımak lazım ozaman yılanlarn ne suçu var? sırf polemik yaratmak içn bu haberi koymşlar kesnlkle .ozaman vejeteryan da olalım yazık hayvanların boğazını kesiyolar biz de pişirip yiyoruz! peh …

Veysel Şatıroğlu

Posted Kasım 24, 2009 at 10:06 AM

Evet fok hayvanları sevimli, ama bir düşünmek lazım acaba sevinmi oldukları için mi acıyoruz?
Dikkatli okuyalım. Soyu tükeniyor deniyor, Sopa ile başlarına vurarak deniyor. Bunun sevimlilikle şirinlikle nealakası var. Yılan da olsa başına vurmamak lazım. Bu nedenle fok olsa ne yazar demeden önce bir düşünmek lazım. Yılan da olsa, fok da olsa o da bir can.

Orçun Haraşo

Posted Kasım 24, 2009 at 7:00 PM

Sitenizde haberi gördükten sonra kız arkadaşımın ayağında botu görünce dellendim. Çıkaracaksın dedim. Dinlemedi, inat etti. Bende bak foklara böyle vuruyorlar, güzel miymiş diye sopayla vurdum da vurdum, ayağını kırdım. Sizin yüzünüzden ayrıldık. Pişmanın!! En son sövdürdünüz fokunuza. Bir de Mahmut abi sen de hala varsa o botlardan bir çift alıp kızın gönlünü alayım bari. Yoksa çiçek mi alsam??

Aysu Demirkan

Posted Kasım 26, 2009 at 1:46 AM

Herkes çıldırmış, bence foklara çok yazık… Sizin kafanıza sopayla vurulup derinizden bot yapılsa hoşunuza gider mi? Ben bu haberi görünce ağladım ve fokları da çok seviyorum. Hatta yılanları da seviyorum onlarada yazık.

angelica

Posted Aralık 4, 2009 at 7:56 PM

salak mısınız siz!! “ugg botların kuzu yününden yapıldğı herkesçe biliniyor.ayrıca bunu geçtim fok olsa ne yazar? şuana kadar giydiğimiz hangi ayakkabı hayvanlarn derilernden yda tüylernden yapılmıyo ki? yada kullandığımız çantanlar…
bunlarn çoğunda yılan deriside kullanılıyo foklar sadece sevimli oldukları için mi onlara acımak lazım ozaman yılanlarn ne suçu var? sırf polemik yaratmak içn bu haberi koymşlar kesnlkle .ozaman vejeteryan da olalım yazık hayvanların boğazını kesiyolar biz de pişirip yiyoruz! peh …” bunu nasıl yazabildin sen ya! seni elime geçirip aynen o masum hayvanlara yaptıkları gibi bi güzzel derini soyup bot mu yapsam kendime diyorum.. canlı canlı derilerini soyuyolar o hayvanların haberiniz var mı!
eğer bu haber doğruysa çok üzüldüm ben de almayı düşünüyordum vazgeçtim bu haberden sonra.
kürk giyen ve bilerek bu ugg botlardan alanların da allah belasını versin başka bişey demiyorum!

Bilge Deliceo

Posted Aralık 4, 2009 at 11:42 PM

Ugg giyen kesimin büyük kısmını dünyadan habersiz cahil gençlerin oluşturduğunu biliyordum fakat bu kadarını okuyunca ağzım açık kaldı. “Tembel” fokların deniz yerine bembeyaz karlara pislemesi seni çok rahatsız ediyorsa sen de pisleme lütfen. Sanki senin pisliğin başka bir yere gidiyor. Doğanın kanunu da soyu tükenen hayvanları bilinçsizce kafalarına vurarak avlamak değildir. Doğada güçsüz olan tükenir. Foklar güçsüz oldukları için mi yoksa Bağdat Caddesi’nde gençlerin iki tur atması için mi ölüyor? Zor bir soru değil.

peony

Posted Aralık 6, 2009 at 2:04 PM

angelica,dha önce aldığın ayakkabılarn ne şekiller de yapıldığını biliyomusn? ugg botları biranda tam piyasa ürünü olduğu için bu haberler ortya çıkıyo bunun farkında değilmisiniz?ben bu ayakkabılara bayıldğmdan fln söylemiyorum bunları ama bukadar öne çıktığı ve pahalı olduğu içn bu habern yayımlandığından adım kadar eminim. ayrıca ugg giyenlern cahil kesim olduğunu biliyorum lafı da çok komik geldi bana ne alaka yani evet gösteriş yapmk içn bunu giyen gercekten bi kesim var ama genelgeçer bi yargı değil bu.öldürüş şekillerine tabi ki de ben de karşıyım ama insan dışında tüm varlıklar da insan için varsa buda doğanın adaletsizliği…

R.T. Erdoğan

Posted Aralık 10, 2009 at 6:44 PM

CHP’den bazı arkadaşların medyayı manipüle ettileri, bu haberden sonra açık ve nettir. Tarım ve Köyişleri Bakanlığı’ndan arkadaşlarımızın yaprığı araştırmalar sonucu; bu kışlık botlar tamamen koyun tüyünden yapılmaktadır. Velev ki bunlar fok derisinden yapılıyor olsun, o zaman THK’ya kurban derisi neden bağışlıyorsunuz. Ayrıca da söylemek gerekirse bu kışlık ayakkabılar çok rahattır. Hatta Emine Hanım’a da aldık Küçükesat’taki pazardan, Hayrünisa Hanımefendi de istediler görünce.

uggly

Posted Ocak 3, 2010 at 7:24 PM

nalet olsun ugglara! hırsımdan ayağımdan çıkardığım gibi attım hıncımı alamadım tükürdüm üstüne açık renkti zira.orçun haraşo, 37 numara, uyuyosa alabilirsin kardeşim.

haa: diyet yaptığımdan değil. ama mısır ve pirinç patlağı şeysi hakikaten güzel. bir de elmalı olan eti’nin değil, mavi-yeşil’in (ülker)miş.

[zen girer, odadaki eşyaları selamlar, üzgün ve de insandır biraz. konuşacak evet]

zen:”sen ne anlarsın sulhi? türkçe şarkılardan bir şey anlamazsın. bak ne diyor, ‘kurşuna gerek yok dizlerin var ya’. sen ne anlarsın sulhi bunlardan? ülkemizin erkeklerinin hissettirdiklerini sen hissettiremezsin sulhi, onlar gibi konuşamazsın, onlar gibi yanımda kasıla kasıla yürüyemezsin. onlar gibi kıskanamazsın sen! beni neden kıskanmadın sulhi? saçlarımı düzleştirdiğimde bile kıskanmadın sen. oysa kıskansaydın, yani beni, bir çok şey daha güzel olabilirdi. ülkemizin erkekleri kıskanır sulhi, neden sürekli aramadın beni? bir ‘boş konuşmayı’ benden neden esirgedin? bunları bayağılık, bireyciliğe ihanet olarak gördüğünü söyledin. oysa sana ne kadar ihtiyacım vardı, yani beni övmene, beni gökyüzüne çıkarmana ne kadar ihtiyacım vardı sulh. ben de ülkemizin diğer kadınları gibi, çok şımartılmak istiyordum, ben de istenmek istiyordum. çok üzdün beni, her şeyi vazıh bir şekilde yaptığından üzdün beni. sonra da ‘neden olmuyormuş’ diyorsun. sence neden olmuyordu? ne eksikti farkettin mi? ‘biz’ eksiktik. eşya eksikti, arkadaşlarımız eksikti. beni neden arkadaşlarınla tanıştırmadın? en sevdiğin kitaplarla beni neden tanıştırmadın? en sevdiğin ülkeyle?”. sulhi: “itiraz ediyorum. seni herkesle tanıştırdım. onlara seni anlatmadığımdan, sen onlar tarafından bilinmediğinden -broşür vermeliydim onlara senin hakkında-, seninle tanıştıklarında seni önemsemediler. oysa şöyle demeliydim: ‘süper bir insandır. çok sevimli, çok cana yakın, çok çok bir insandır’. demedim. istedim ki sen onlara kendini beğendir, ben sıkılıyorum biliyorsun tanıştırılmaktan, tanıştırmaktan.” zen:”geçiyorum sulhi. senle tartışmalarımızın sonu bir yere bağlanmıyor. sonunda sen benimle beraber haklı çıkıyorsun. bir kere de sen haklı çıkma, benimle beraber. ikimizin de haksız olduğu bir konu bul tartışalım. bu bireyciliğinle beraber, herkesin herkes tarafından haklı bulunduğu ‘HAKLILAR TOPLANTISI’ndan sıkılıyordum. görmüyordun, mantığını geri itmiyordun hiç. mantıksızlıktır asil olan, saçmalıklardır insanı bir arada tutan. ben, yani senin olan ben, -benim başka benlerim de var, anneme ait olan ben, fakülteye ait ben, arkadaşlarıma ait ben-, senin bu mantığından nefret ettim. bu kadar anlaşılır olmamalıydın. azıcık gizem, azıcık saçmalık, azıcık muhtaçlık, azıcık zayıflık, azıcık azıcıklık istedim senden. karşımda öyle düzgün kenarlı çokgenler gibi, düzenli, derli toplu, anlaşılır, göze çarpmayacak bir şekilde, simetrik durmamalıydın.” meyra: “demek hiç değişmemiş. yedisinde neyse yetmişinde de o olacak. işte (h)atalarımız yine haklı çıktı. atalarımız sulhi’yi korurcasına haklı çıkıyor.” zen: “sözümü kesme meyra. seninle bir fikir alışverişi içine girmeyeceğim, söz konusu sulhi olduğunda.” sulhi: “ben ‘sen ne anlarsın?’ tartışmalarında geri itildiğim için bu kadar anlaşılır olmaya çalıştım. ben de anladığımı belirtmek istedim. şeffaflaştım, özür dilerim. olduğum gibi davrandım özür dilerim. davranma hemen! daha fazla özür dileyecek değilim, kendime acındıracak bir şekilde özür dilemeyeceğim. ha-ha! ben her şeyden anlıyordum, mesela ülkemiz kadınlarını anlıyordum. anlaşılır olmayanlar, batılı kadınlardı. ülkemiz kadınları gayet anlaşılırdı zen, meyra. sizleri anladım, anlamadığımı nerden çıkardınız? sizler, yani artık ‘sulh’suz kalmışlar’ kendinizi anlaşılmaz olarak boşuna ileri sürmeyin. ben anladım sizi. yani ben, karadan yürüttüğüm gemilerle, üsküdar’a kadar uçmalarımla, dağları delerek, ha-ha!, -telmih sanatını hep iyi kullanırım-, anladım sizleri. sizler tembelsiniz! tenbel? türkçemiz kadar tembel bir dilsiniz, sizlerden yeni sözcükler üretmek o kadar zor ki, azıcık mutlu olduğunuzda tartıları kırıyorsunuz: evet sizler mutluyken çok şişmanlıyordunuz. tembeller niçin anlaşılmaz biliyor musunuz? ha-ha! çünkü hiçbir şey yapmazlar. bizler bir şey yaptığımızda da tembellere yaranamayız, ‘anlamıyorum’ deriz. yaranamamak ne büyük sorundur? insanlıktan çıkarsın, erkeklikten çıkarsın, kadınlıktan çıkarsın. ilan verirsin: erkeklikten yeni çıkmış birinci sınıf temiz dul! ha-ha! yine çok eğleniyorum zen, meyra çok eğleniyorum. sizleri anladığımdan çok eğleniyorum.” meyrazen: “seni batı hayranı pis yaratık!”

sulhi bu geriye doğru okunduğunda, çok anlaşılır olan meselelerden sıkılır-dı. ‘şimdi’ anlaşılmamalıydı ona göre. sulhi: “itiraz ediyorum, beni yanlış tanıtıyorsun. şimdi anlaşılır olmaktan uzaktır diye ‘UCU AÇIK YORUM’ yaparım ben.” baş üstüne. şimdi’yi sorgulayanlar elbet bir gün belalarını bulacaktı. şu an yapılanın bizi mutlu mu, mutsuz mu ettiği, iyi mi kötü mü olduğu tartışılmamalıydı. ‘şimdi’ bir tartışma konusu olmamalıydı. [kaynakça: hayat, cilt I, Hayat Güzeloğlu] sulhi, çocukluğundan beri… sulhi: çocukluğuma dokunmayın lütfen. bunu yapmanıza yeni roman teknikleri, psikolojizm izin verir ama ben izin vermem. çocukluğuma dokunduğunuz an bozuşuruz. tamam yemedik malını! sulhi çok konuşkan bir insan olarak bilinirdi. bilindiğine göre, bilenlerden örnek vermeliyiz. örnek: annesi, kız kardeşi, sıra arkadaşı miro vb. öykümüzde ‘bilinirdi’ gibi ifadelerle sulhiyi bir anda yüceltmeyeceğiz, örnekler vereceğiz ki gerçek bir kişilik olduğu bilinsin. bildiniz mi? sulhi: ne gerek var bunlara. neyle mücadele veriyorsun sen? öykü tekniğiyle mi dalga geçiyorsun? insanların ‘bilinirdi’ gibi bir ifadeyi hemen yediğini mi açık mı ediyorsun? insanlar, yani bizi izleyenler tartıları kıracak kadar çok yerler! ha-ha!

zen: “bu yazar senin akraban mı sulhi? hep senden bahsediyor. mesela benim güzel gülümsememden, çocukluğumdan, annemden yediğim fırçalardan hiç bahsetmiyor. çok üzülüyorum burda.” sulhi: “ben öykünün kahramanı seçilmişim. ha-ha! zaten hep zavallıları, delileri, anlaşılmış olanları, zenginleri baş karakter yaparlar. zeni severdim.” meyra: “benden bir hayalet gibi bahsediliyor. arada bir lafa giriyorum. lafa arada bir girdiğim için de kafa karışıklığına sebep oluyorum. ha-ha! ağlıyacağım, bana ‘DİPNOTLARI YAZAN KADIN’ muamelesi yapılıyor. dayanamayacağım. sulhi’yi okumak için ben joker olmamalıydım.” susar mısınız biraz ulan karakterler? şurda aklı başında bir hikaye yazmaya çalışıyoruz.

sulhi bak kim geldi? o geldi. ha-ha! şimdi onu anlatarak, senin mükemmel ve sarsılmaz kişiliğini acındıracak hale getireceğim. bu da öykü tekniği: aşırı güçlü karakterlerin perdesini indir! YÜCE O : sulhi’nin tek sevdiceği. ondan kaçarken ona tutulmuştur. ona karşı bilinemezci bir bağlılığı vardır. takıntısı haline gelmiştir. çok sever onu (YÜCE O’yu çok basit ve gerçek cümlelerle anlatıyoruz, çünkü YÜCE O hakkında bir şey bilmiyoruz, çünkü sulhi ibnesi bir şey anlatmadı, anlat sulhi.)
sulhi: “onu m.s 2000′den beri çok seviyorum. -geçen bir yerde ‘çok’ sevmeği eleştirdim, biliyorum- saçları çok güzeldir, yüzü çok güzel, ellerine iyice dikkat kesilirseniz, ellerini tutmak isteyebilirsiniz. ama bunu bana yapmayın! ben ona bir isim verdim, ona hissettiklerime bir isim verdim, ne zaman onun ismini duysam hissettiklerimin adını duymuş olurum. YÜCE O’nun ismi bu yüzden çok önemlidir. o ismi sahip olan başkalarını bile bir süre yadsırız, ben yadsırım, O’nu çağrıştıran ama O olmayan birine dayanamıyorum. sinirleniyorum. yani ben O’nu böyle seviyorum. ha-ha!”. zen: “ne bayağı bir anlatım. ha-ha! işte siz felsecilerin, romancıların tıkandığı nokta burası. hisleri anlatmakta pek iyi değilsiniz. oysa biz kadınlar, hislerimizi çok iyi anlatırız.” meyra: “zen biz de bazen anlatamıyoruz, biliyorsun. BİZ KADINLAR’ı bu kadar güçlü göstermenin anlamı yok, sulhi için bir anlamı yok. o bizi çok iyi anlıyor, ha-ha!”. sulhi: “demek ki iki kadın farklı şeyler söyleyerek aynı kavganın ortağı olabiliyorlar, hedef ortaksa, düşman açıksa, birleşiniz BİZ KADINLAR. HA-HA!”. zen: “ha-ha!ların büyüdüğü bakıyorum!” sulhi: “ağzım açık kalmış. ha-ha!”.

(zen uyur, meyra bilinmeyen bir arkadaşını ziyarete gider, sulhi kitaplarına gömülür)

yazarın notu: oh yes.

Korkunç anılar gömülecek

‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ filminde kötü anıların silinebilmesi büyük ilgi çekmişti. Bilimciler şimdi bunun gerçek olabileceğini söylüyor

zen’in gelecekteki geçmiş zaman kipli sesi: “ben benim bildiğim kızlardan değilim, ha-ha!, sulhileştim iyi mi? filhakika -cümleleri süslemeyi de ondan öğrendim- siz erkekler, toplamda bir sulh bir de sulhi’hihi edersiniz. ay yine oldu. oysa uyarmıştı sulhi, ben endemik bir vakayım, insanların ağızlarında konaklarım, ne zaman ciddi bir şey konuşulsa cıvıtırım. utandırırım onları. ahmet çok yanlış bir insandır mesela, sulhi böyle lakayt bir şekilde ahmet’i görmezden gelebilmişti. ahmet’i rakip olarak görmedi kendine. ağzımın içindesin sulhi, seni insanlara, ay yoruldum galiba, onun gibi uzun konuşamıyorum. o da eksik kalsın”. meyra: “sulh gittiğinde sulhi gerçek yüzünü döker, sen de öylece kalırsın; sulhi ile bir antlaşma imzalamak için, barışmayı teklif etmek için ‘neden meyra olmak?’ sorusuna cevap vermek gerekir. vermediğin sürece, sulh’u da sulhi’yi de göremezsin bir daha. zen sana diyorum, bu arada ben meyra, sulhi’nin sinapslarında karşılaşmamız ne tesadüf! bir tesadüf daha yarebbim! güzel bir insansın zen, boşuna bu zenperest peşinden gelmemiş. sen çağırmadın değil mi, yoksa gelmez, öyle de insandır”. zen’in sinapsta sıkışıp klostrofobisi başlayınca: “ay bilmiyor musun sulhi, ben asansöre binemem, sen istersen bin. ben kendim çıkarım. ama sana da surat yapabilirim. surat yapmak: kaş göz çizmek sulhi. öğren bunları, sevişirken soracağım. meyra teşekkür ederim, yaşıyorum, sen?”. bu sinapslar da amma sıkışık! adım atacak yer yok, ay iğne atsan yere düşmez mi demeliydim? -ne bileyim ben-

sanırım zamanımı böyle… nasıl böyle? kendimle de mi konuşurken sorular soruyorum artık? kesme sözümü kendim. ha-ha! n’aber kızlar? sizler orada, yani sinapslarda ne yapıyorsunuz? oh kaynaşmışsınız, sizin gibi konuşkan, canayakın insanlardan da bu beklenirdi -hep de cana yakın kızları seviyorum, tabii-. dedikodu yapsanıza. tabii, sulhi hakkında konuşmak için önce sulhiyi ağzınızdan yere tükürmeniz gerekiyor. tükürülsün sulhi. tükürüldüm efendim. yalasınlar şimdi. ha-ha! anlamadık ama herhalde komiktir değil mi meyra? senin adın neden meyra? ya senin ki neden zen? bir üçüncüsü daha var, onun da adı yok iyi mi? diğerlerini göremedik, onlar gitmiş. biz neden bu kadar çok kalmışız burada? numune olarak bulunduruyordur sulhi! o bizim üzerimizden ülkemizin kız profilini belirliyordur, ay yapar bu deli! bizi burda bundan dolayı tutuyor, bak gör; hakkımızda neler söyleyecek, neler yazacak kimbilir. haklarında: meyra 1 yıl sonra, zen 4 ay sonra iyi halden dolayı serbest bırakıldı. meyra dışarda fazla kalamadı, geri döndü. içerde fazla kalamadı, gitti. zen, gidişini gitmemek olarak yorumladı; o da sulhileşmek hastalığını yaymamak için tedavi görmeyi kabul etti. üçüncüyü çok merak ediyorum ben meyra, sakladığına göre vardır bir bildiği. dediği gibi: “en iyiyi ararken, en iyinin iyisi de karşımıza çıkabilir, o halde kötülerden başlayalım, en iyiye inanmayalım”. sonra devam ederdi söyleyiş benzerliğinden yararlanarak: “en-ayi miyiz biz? yani biz zen, yani biz meyra?” sence sulhi gerçek bir erkek midir? gerçekti evet. meyra peki sen onun ikinci göz ağrısı olarak -ilki kimdi ki?- birincisinden çektiklerini, yani onun ‘birincisi’nden çektiklerini düzeltmeye nasıl katlandın? hiç “siz kadınlar” dedi mi? sulhi’nin notu: dedim şimdi arada kaynamasın. meyra: “ben onu konuşurken buldum, bir insan konuşuyorsa dedim, çok şey yaşamamıştır, bıraktığımda da konuşuyordu, bir şey yaşamamşız demek ki. ha-ha! nasılım sulhi, sana benzedim mi iyicene?”

üçünsücü: “diğerlerini bilmem de ben çok önemliyim ya. sulhi’nin gerçeğiymişim, öyle dedi. öyle demek istemiş de olabilir. bana ‘seks dışında kölelik yoktur’ dedi. aşk oyunlarına ara verelim dedi. ara verdik. ara: 10 dakika sürüyor, 10 dakika sonra kadına kaldığımız yerden devam ediyoruz. sulhi oraya buraya not yazmasana ya!!! neyse, beni çok seviyormuş. ‘çok’ dediğime bakmayın, o böyle şeylere kızar, derecelendirme sıfatlarını sıfatsızlıkla suçlar. çok: az olmayan. bana, yani benim benliğime notlar yapıştırır, bana kaldığı yerden devam eder. öyle ki saçlarımın arasında sıkıştı bir kere, saçlarımdan dudaklarıma ulaşmak için -önce saçlarımı sevdi- (çok) dellendi. sonra dudaklarımdan ağzıma girdi. yanlış bir şey söylemedim. yanlış bir şey söylemedi: evet. şimdi onun ağzıyla konuşuyorum, ha-ha!, ben sevilmesi gerekenmişim, diğerleri’nden bağımsızmışım, mızmız ve azıcık inatçıymışım. kitap okuduğum için takdir edilmesi gerekenmişim. kitap: okunduğu anda unutulması gereken. beni şey diye tanımlıyor: yol. ona göre yollar hiç bitmezmiş. ne bayağı bu adam ya? immortal’ım dese ya bana? black rose immortal’ım dese ya, ha-ha! bana yol diyor, yola koyulmak gerek diyor. nereye diye soruyorum, biraz safım kabul, ‘sana’ diyor. meyra n’aber? zen?”

yazarın notu: devam edebilir.